NICIENIE (rozmnażanie się i rozwój)

Witam!
dziś opiszę jak nicienie się rozmnażają oraz jak powstaje nowy nicień. Zamieszę obrazek z budową gonad obu przedstawicieli.

Rozmnażanie się i rozwój nicieni:
Większość nicieni to zwierzęta rozdzielnopłciowe, u niektórych występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Na przykład u glisty ludzkiej samiec jest wyraźnie mniejszy od samicy i ma charakterystyczny haczykowaty sposób zawinięta tylną część ciała.
Narządy rozrodcze żeńskie nicieni mają najczęściej postać podwójnych, cienkich i ślepo zakończonych kanalików - cewek, w których słabo wyróżniają się poszczególne odcinki odpowiadające jajnikom, jajowodom i macicom.Obie macice łączą się w nieparzysty kanał zwany pochwą, która otwiera się na zewnątrz otworem płciowym położonych po stronie brzusznej ciała.

Męskie narządy rozrodcze zbudowane są najczęściej z pojedynczej cewki, w której odpowiednie odcinki nazywa się jądrem i nasieniowodem. Nasieniowód w tylnej części ciała łączy się z przewodem pokarmowym, część jelita jest wspólna dla układu pokarmowego i rozrodczego nazywa się stekiem.
U nicieni jest najczęściej zapłodnienie wewnętrzne, samice są jajorodne.
Rozwój nicieni jest złożony. Larwa kilkakrotnie przechodzi proces linienia, podczas którego zrzuca warstwę oskórka pokrywającą zewnętrzną powierzchnię ciała, a także oskórek wyściełający jelito przednie i tyknie.

NICIENIE (układ nerwowy, pokarmowy... itp.)

Witam!
Dziś opiszę jaką ewolucyjną  nowość otrzymały nicienie w swoich układach wewnętrznego ciała. Oczywiście zamieszczę zdjęcia związane z poniższymi układami.

Układ pokarmowy:
U nicieni ma on postać przewodu rozpoczynający się otworem gębowym z jednej  strony, a kończącego otworem odbytowym z drugiej.

Przedni odcinek zwany jelitem przednim oraz końcowy - jelito tylne - są pochodzenia ektodermalnego. Otwór gębowy otoczony jest wargami, zaopatrzony w rożnego typu ząbki, szczęki, sztyleciki itp., w zależności od gatunku od trybu życia nicienia. Za otworem gębowym znajduje ie duża i silnie umięśniona gardziel. Jelito środkowe pochodzenia endodermalnego ma postać prostej rury. U pasożytów  może dochodzić do redukcji układu pokarmowego i np. zaniku odbytu, a także jelita środkowego.

Układ oddechowy:
Nicienie nie mają tego układu. Podobnie ja płazińce, nicienie wolno żyjące prowadzą wymianę gazową cała powierzchnią ciała, pasożyty potrafią oddychać beztlenowo.

Układ krążenia:
W związku z tym, że płyn wypełniający jamę ciała  może krążyć w obrębie całego ciała, roznosząc gazy oddechowe i substancje odżywcze , u nicieni nie zaistniała ewolucyjna potrzeba wykształcenia wyspecjalizowanego układu krążenia.

Układ nerwowy:
Układ nerwowy nicieni ma prostą budowę i jest związany z powłokami ciała. Centralną część układu stanowi pierścień okołogardzielowy, w skład którego wchodzi od dwóch do czterech par zwojów nerwowych. Z pierścieniem łączy się kilka pni nerwowych. Pnie nerwowe połączone są pół pierścieniowymi spoidłami.
Najsilniej rozwinięte są pnie biegnące w brzusznym oraz grzbietowym wałku hypodermalnym. Większość nicieni ma słabo rozwinięte narządy zmysłów. Zazwyczaj są t o receptory czuciowe rozrzucone po całej powierzchni ciała. Wyjątkowo niektóre gatunki morskie mają prymitywne fotoreceptory w postaci plamek ocznych.

Układ wydalniczy:
Układ wydalniczy nicieni zasadniczo odbiega budową od układu protonefrydialnego występującego u wirków - między innymi dlatego że brak tu komórek płomykowych. U większych przedstawicieli nicieni ma on najczęściej kształt litery H - składa się z dwóch kanałów biegnących w bocznych wałkach hypodermalnych, otwierające się wspólnym otworem wydalniczym po brzusznej stronie ciała. Kanały te są zbudowane z niewielkiej liczby komórek. Układ wydalniczy służy nicieniom przede wszystkim do osmoregulacji, w mniejszym stopniu zaś do usuwania zbędnych i szkodliwych produktów przemiany materii. 

            

NICENIE (budowa ciała)

Witam!
Dziś opiszę jak zmieniła się budowa zewnętrzna u nicieni. Zamieszczę oczywiście schemat budowy wewnętrznej ciała nicieni.

BUDOWA CIAŁA NICIENI

Zewnętrzną powłokę ciała nicieni stanowi wór powłokowo - mięśniowy, składający si z oskórka, nabłonka pojedynczej warstwy mięśni.

Oskórek - zbudowany jest z substancji białkowej złożonej strukturze, jest przepuszczalny wyłącznie dla wody i gazów. Żadne inne substancje nie przenikają przez powłokę ciała nicieni, stąd ich duża odporność  na wszelkiego rodzaju trucizny i niekorzystne warunki środowiskowe. U pasożytów żyjących w jelitach zwierząt oskórek zapobiega strawieniu nicienia przez enzym trawienne żywiciela. Pod oskórkiem leży jednowarstwowy nabłonek, zwany tu hypodermą. U mniejszych nicieni ma on budowę komórkową, u większych jest syncytium, tworzy zazwyczaj  zgrubienia, biegnące wzdłuż ciała.  Warstwę mięśniową wora powłokowo mięśniowego stanowią wyłącznie mięśnie podłużne. Brak tu warstwy mięśni okrężnych , jaką spotykamy wirków.Jamę ciłą wypełnia surowiczy płyn, który spełnia rolę hydraulicznego szkieletu, nadającego zwierzęciu pewną sprężystość. Płyn ten zastępuje  też  układ krążenia, rozprowadzając substancje odżywcze z jelita po całym ciele.

NICIENIE (filogeneza)

 Witam!
Dziś opiszę jak, skąd  i kiedy powstały nicienie. Zamieszczę zdjęcie aby przybliżyć wam ich wygląd zewnętrzny.

TYP: NICIENIE

Nicienie, zwane potocznie robakami obłymi, są zwierzętami raczej niewielkich rozmiarów ( od 0,3mm do 1,2m). Ciało ich jest w przekroju obłe , wydłużone i zaostrzone z obu końców, bez wyodrębnionej głowy.
Brak u nich komórek zaopatrzonych w rzęski i wici. Nicienie żyją głownie w wodach i glebie, a niektóre gatunki prowadzą pasożytniczy tryb życia.

Filogeneza nicieni
Najstarsze znane pozostałości nicieni pochodzą z karbonu, ale z podobnych przyczyn jak u wirków ich szczątki są fragmentaryczne, że niewiele można wnioskować o ich ewolucji. Powstały zapewne razem z przodkami stawonogów we wczesnym kambrze ze zwierząt zbliżonych do bez jelitowych wirków. Wszystkie znalezione szczątki pokazują, że nicienie niewiele zmieniły się w czasie milionów la ewolucji. Okazało się, że niewielkie rozmiary i prostota budowy zapewniła im bezsporny sukces ewolucyjny. Występują we wszystkich środowiskach - od głębokomorskich po gorące źródła oraz narządy zwierzęce czy tkanki roślinne. Opisano już 15 tys gatunków nicieni. ale naukowcy przypuszczają, że jest to tylko niewielki procent ich rzeczywistej liczby.

PŁAZIŃCE (przegląd systematyczny cz.4)

 Witam!
Dziś opiszę cykl rozwojowy tasiemca uzbrojonego i tasiemca bąblowca. Oczywiste jest to, iż zamieszczę zdjęcie związane z każdym z cyklów (tylko tasiemca bąblowca gdyż tasiemiec uzbrojony ma prawie taki sam jak nieuzbrojony).

Tasiemiec uzbrojony - ma bardzo podobny cykl rozwojowy jak tasiemiec  nieuzbrojony, alz żywicielem pośrednim jest tu świnia. Człowiek - żywiciel ostateczny - zaraża się więc przez zjedzenie niedosmażonego bądź niedogotowanego mięsa wieprzowego. Tasiemiec ten jest mniejszy od nieuzbrojonego, a swoją nazwę zawdzięcza dodatkowemu wieńcowi haczyków na skoleksie.

Tasiemiec bąblowcowy - jego żywicielem pośrednim może być człowiek, bydło, owce. Dorosły tasiemiec jest niewielki i żyje w jelicie psa, wilka, rzadziej lisa. Z połkniętego jaja wylęga się onkosfera, która przedostaje  się najczęściej do wątroby bądź płuc i przekształca się w wągra. W przeciwieństwie do niewielkich osobników dorosłych wągier jest olbrzymi, może dochodzić do rozmiarów ludzkiej głowy i zawiera w sobie liczne drobne pęcherzyki z tysiącami główek tasiemca.

PŁAZIŃCE (przegląd systematyczny cz.3)

Witam!
Dziś opiszę cykl rozwojowy tasiemca nieuzbrojonego oraz zmieszczę zdjęcie z budową członu dojrzałego tasiemca. Oczywiste jest to, iż zamieszczę zdjęcie związane z tym cyklem.

 

Tasiemiec nieuzbrojony - najpospolitszy tasiemiec w Polsce pasożytujący w jelicie człowieka, gdzie osiągać może długość kilkunastu metrów. W rozwoju tego tasiemca nie ma stadium swobodnie pływającej larwy i występuje tylko jeden żywiciel pośredni. Wypełnione jajami człony, które zostały usunięte wraz z kałem z organizmu żywiciela ostatecznego, muszą być zjedzone bezpośrednio przez żywiciela pośredniego. W tym wypadku jest nim bydło, które może zarazić, zjadając zanieczyszczoną trawę. W jelicie krowy z jaja wylęga się postać larwalną - kulista onkosfera, mająca 6 charakterystycznych haczyków. Larwa ta przedostaje się przez ścianki jelita do naczyń krwionośnych i z krwią wędruje do mięśni, gdzie przekształca się w następną larwę - wągra. U tasiemca nieuzbrojonego wągier ma kilka minimetrów, kształt pęcherzyka z wpuklonym do środka skoleksem i nazywa się cysticerkusem. Żywicielem ostatecznym tasiemca nieuzbrojonego jest człowiek, który może się zarazić, zjadając surową lub pół surową wołowinę z wągrami. W jelicie człowieka dotychczas wpuklona do wnętrza wągra, wynicowywuje się na zewnątrz, przyczepia się do ścianki jelita i rozpoczyna produkcję członów.

 

 

 

PŁAZIŃCE (przegląd systematyczny cz.2)

 Witam!
Dziś opiszę przegląd systematyczny tasiemców oraz cykl rozwojowy bruzdogłowca szerokiego. Oczywiste jest to, iż zamieszczę zdjęcie z poszczególnym przedstawicielem każdej gromady.

 

 Tasiemce - to pasożyty wewnętrzne, w postaci dorosłej żyjące najczęściej w jelitach kręgowców, a choroby przez nie wywoływane nazywają się tasiemczycami. Ciało tasiemca jest najczęściej bardzo wydłużone, utworzone z połączonych ze sobą segmentów, zwanych członami, inaczej proglotydami. Człony są zróżnicowane wiekowo - najmłodsze powstają ciągle w rejonie tak zwanej szyjki, najstarsze zaś, wypełnione zapłodnionymi jajami, odrywają się z przeciwległego końca tasiemki. Przypomina to w pewien sposób proces strobilizacji, stąd też ciało tasiemca nazywa się strobilą. Wypłukaniu tasiemca z przewodu pokarmowego żywiciela zapobiega zespół narządów czepnych zwanych skoleksem lub główką, znajdujący się przed szujką. W skład tego zespołu mogą wchodzić przyssawki, bruzdy przy głowe, wieńcu haczyków itp. Tasiemce są obojnakami, i to "zwielokrotnionymi". W każdym członie z osobna rozwijają się narządy rozrodcze męskie i żeńskie. Męskie najczęściej rozwijają się nieco wcześniej, aby zmniejszyć ryzyko samozapłodnienia w obrębie jednego proglotydu. Może jednak dochodzić do zapłodnienia pomiędzy członami z przedniej i tylnej części strobili. Najkorzystniejsze jest zapłodnienie pomiędzy dwoma członami z dwóch różnych tasiemców - dochodzi wtedy do wymieszania się materiału genetycznego. Rozwój tasiemców jest złożony, najczęściej występuje kilka pokoleń larwalnych i przynajmniej jeden żywiciel pośredni. Przykładem cyklu rozwojowego związanego z wodą jest cykl rozwojowy bruzdogłowca szerokiego. Z jaja wydalonego wraz z kałem żywiciela do wody wylęga się swobodnie pływająca, orzęsiona larwa - koracidium. Gdy zostanie zjedzona przez pierwszego żywiciela pośredniego, w tym wypadku planktonicznego skorupiaka, przekształca się  jego ciele w następną postać larwalną. Gdy taki zarażony skorupiak zostanie zjedzony przez rybę, w jej mięśniach procerkoid przekształca się w  plerocerkoid. Teraz, gdy rybę zje z kolei jakiś drapieżny ssak lub człowiek, w jego jelitach przeobraża się w dorosłego tasiemca, osiągającego czami do 20 m.